Ik ben Robby, 42 jaar, en van jongs af aan gefascineerd door bewustzijn, de ziel, God, mystiek, maar ook door de schaduwzijde van het bestaan, de dood en de wereld van magie en ja sorry, demonen...mijn afgrond...mijn geliefde duisternis. Mijn geest en bewustzijn vormen voor mij een levende speeltuin waarin ik mezelf steeds opnieuw kan ontdekken, onderzoeken en transformeren. Ik zie het leven niet als een strijd tussen goed en kwaad, maar als een voortdurende stroom van energie die zich op verschillende manieren uitdrukt.

Mijn zoektocht naar waarheid — en vooral naar de vraag wie ik werkelijk ben — heeft mij langs vele wegen geleid. Ik onderzocht verschillende religies, bewandelde uiteenlopende mystieke paden en daalde af in diepe innerlijke ravijnen en donkere nachten van de ziel. Onderweg vond ik vele waarheden, maar wat mij het meest fascineerde was niet zozeer de bestemming, maar de innerlijke beleving zelf: hoe ervaringen, inzichten en gevoelens zich vormen en transformeren tot iets dat diep vanbinnen als authentiek en waar aanvoelt.

Na jarenlang in een tempel te hebben geleefd waar bhakti-yoga werd onderwezen (de zuivere prema, de zuivere liefde voor Krsna), waar ik de oude Vedas, de Upanisads, of beter gekend als de Vedanta bestudeerde, voelde ik de noodzaak om verder naar binnen te keren. Ik wilde mijn eigen schaduwzijde verder verkennen, mijn angsten en emoties onder ogen zien, om stevig te leren staan in het centrum van mijn eigen wezen — vrij van dogma's, verwachtingen en opgelegde structuren. Zonder de noodzaak om zowel het licht als de duisternis te in mij verwerpen. Duisternis is voor mij niet het kwaad, maar de transformerende kracht die mijn ziel nodig heeft, net zoals het licht mij voed om te stralen in mijn eigen licht.

Vanuit die ervaring ontstond uiteindelijk Het Huis van de Mysticus. Niet omdat ik een nieuwe waarheid wil verkondigen of mensen wil overtuigen van een bepaald pad, maar omdat ik die eenzame wandelaar wil inspireren en ondersteunen in zijn zoektocht. Ik wil laten zien dat leven vanuit het innerlijke centrum, dat ieder van ons draagt, misschien wel het grootste geschenk is dat we onszelf kunnen geven. Daar vinden we onze eigen kracht, onze eigen stem en onze eigen verbinding met het mysterie van het bestaan en hoe mensen dit verder inkleuren doet er voor mij niet toe, de missie is geslaagd.

Weet je, de waarheid ligt voor mij niet in de ideeën die ons verbinden. Zij ligt in de plaats die wij innemen binnen deze onmetelijke werkelijkheid, en in de manier waarop wij haar bewust leren bewonen, zo staan we stevig in onze authenticiteit, onze eigen soevereiniteit. Dat maakt voor mij het leven zinvol en aangenaam. Ik maak geen keuze tussen licht en duisternis, maar zie beiden als een noodzakelijke balans...in mij...in het leven...in de kosmos. Zo kan ik mezelf begrijpen, maar ook aanvaarden en kan ik stevig in mijn eigen schoenen staan en mij niet zomaar van mijn stuk laten brengen omdat mensen zo weinig van deze wereld begrijpen.