Ik ben Robby, 42 jaar, en van jongs af aan gefascineerd door bewustzijn, de ziel, God, mystiek, maar ook door de schaduwzijde van het bestaan, de dood en de wereld van magie en ja sorry, demonen...mijn afgrond...mijn geliefde duisternis, maar vergis u niet, ook mijn goddelijk licht is me dierbaar. Mijn geest en bewustzijn vormen voor mij een levende speeltuin waarin ik mezelf steeds opnieuw kan ontdekken, onderzoeken en transformeren. Ik zie het leven niet als een strijd tussen goed en kwaad, maar als een voortdurende stroom van energie die zich op verschillende manieren uitdrukt. Een manier om in balans te blijven, om te kunnen omgaan met de moeilijkheden in het leven, met de lasten, met de trauma´s.

Mijn zoektocht naar waarheid — en vooral naar de vraag wie ik werkelijk ben — heeft mij langs vele wegen geleid. Ik onderzocht verschillende religies, bewandelde uiteenlopende mystieke paden en daalde af in diepe innerlijke ravijnen en donkere nachten van de ziel. Onderweg vond ik vele waarheden, maar wat mij het meest fascineerde was niet zozeer de bestemming, maar de innerlijke beleving zelf: hoe ervaringen, inzichten en gevoelens zich vormen en transformeren tot iets dat diep vanbinnen als authentiek en waar aanvoelt.

Na jarenlang in een tempel te hebben geleefd waar bhakti-yoga werd onderwezen (de zuivere prema, de zuivere liefde voor Krsna), waar ik de oude Vedas, de Upanisads, of beter gekend als de Vedanta bestudeerde, voelde ik de noodzaak om verder naar binnen te keren. Ik wilde mijn eigen schaduwzijde verder verkennen, mijn angsten en emoties onder ogen zien, om stevig te leren staan in het centrum van mijn eigen wezen — vrij van dogma's, verwachtingen en opgelegde structuren. Zonder de noodzaak om zowel het licht als de duisternis te in mij verwerpen. Duisternis is voor mij niet het kwaad, maar de transformerende kracht die mijn ziel nodig heeft, net zoals het licht mij voed om te stralen in mijn eigen goddelijkheid.

Vanuit die ervaring ontstond uiteindelijk Het Huis van de Mysticus. Niet omdat ik een nieuwe waarheid wil verkondigen of mensen wil overtuigen van een bepaald pad, maar omdat ik die eenzame wandelaar wil inspireren en ondersteunen in zijn zoektocht, naar balans en evenwicht. Ik wil laten zien dat leven vanuit het innerlijke centrum, dat ieder van ons draagt, misschien wel het grootste geschenk is dat we onszelf kunnen geven. Daar vinden we onze eigen kracht, onze eigen stem en onze eigen verbinding met het mysterie van het bestaan en hoe mensen dit verder inkleuren doet er voor mij niet toe, de missie is geslaagd.

Weet je, de waarheid ligt voor mij niet in de ideeën die ons verbinden. Zij ligt in de plaats die wij innemen binnen deze onmetelijke werkelijkheid, en in de manier waarop wij haar bewust leren bewonen, zo staan we stevig in onze authenticiteit, onze eigen soevereiniteit. Dat maakt voor mij het leven zinvol en aangenaam. Ik maak geen keuze tussen licht en duisternis, maar zie beiden als een noodzakelijke balans...in mij...in het leven...in de kosmos...in de relaties die ik heb met mensen, dieren en planten. Zo kan ik mezelf begrijpen, maar ook aanvaarden en kan ik stevig in mijn eigen schoenen staan en mij niet zomaar van mijn stuk laten brengen omdat mensen zo weinig van deze wereld begrijpen.

Ik bewandel verschillende paden, maar uiteindelijk zijn ze voor mij allemaal een ontdekking van dat grotere geheel waarvan ik deel uitmaak. Wat ik onderweg ontmoet, of dat nu een vorm van duisternis is, een onbekende entiteit, een soort ‘dark matter’ of juist een straal van het goddelijke licht is, zie ik in de eerste plaats als een bron van verwondering en inspiratie. Het inspireert mij om te onderzoeken en steeds dieper te kijken naar wat er in en rondom mij leeft. Maar bovenal helpt het mij om mij bewust te blijven van mijn eigen centrum. Om in mijn eigen ziel een zekere balans te bewaren en een evenwichtig leven te leiden in mijn verlangens, emoties, gevoelens en gedachten. Dat is voor mij de ware wandeling: niet het ene pad boven het andere plaatsen, maar ontdekken wat ieder pad mij kan leren en vervolgens steeds terugkeren naar mijn eigen innerlijke centrum. Daar ligt mijn kracht. De voldoening die ik daarin vind, is voor mij veel groter dan de verwarring die kan ontstaan wanneer men zichzelf verliest in paden die niet werkelijk aansluiten bij de eigen innerlijke natuur. Voor mij gaat spiritualiteit daarom niet over het verzamelen van ervaringen, maar over wat die ervaringen uiteindelijk met mij doen. Brengen ze mij dichter bij mezelf? Geven ze mij meer helderheid, evenwicht en bewustzijn? Dat is de weg die ik bewandel: met openheid voor het onbekende, met verwondering voor het mystieke en tegelijkertijd met beide voeten in mijn eigen centrum.